ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ ΣΚΕΨΗΣ 5.6.2016

Share

Το βασικό πρόβλημα στις μεταπολεμικές ευρωπαϊκές δημοκρατίες ήταν ότι επιβίωσε η άποψη πως η πολιτική είναι ζήτημα ιεραρχιών:

οι πολίτες αναθέτουν την αντιπροσώπευση κεντρικά στους πολιτικούς, οι οποίοι οργανώνουν τους θεσμούς, με πρόβλεψη και για παροχές κοινωνικών αγαθών.

Αντιστοίχως, στον τομέα του πολιτισμού για τους πολίτες επιφυλάχθηκε ο ρόλος του κοινού (αναγνωστικού, συναυλιακού, θεατρικού, μουσικού)  που επιβραβεύει τους πολιτιστικούς δημιουργούς ή παραγωγούς.

Πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες στρέφονται προς την οργάνωση κοινοτήτων ενδιαφερόντων, αυτόνομης κοινωνικής δράσης και πολιτιστικής δημιουργίας.

Αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από δρώντες οι οποίοι συμβιβάστηκαν, δεν κατήγγειλαν και δεν πολέμησαν πρακτικές ιδιοτέλειας με άλλοθι την διαπραγμάτευση για «κάποια ποσοστά» ανταποδοτικότητας του θεσμικού συστήματος προς την κοινωνία.

Το κοινό δεν είναι αυτονόητα πρόθυμο να ακολουθήσει τους «προβεβλημένους».

Αναζητεί διαβάσματα, ερεθίσματα, πηγές έμπνευσης σε κοινωνικούς χώρους κάτω από την επιφάνεια των Μέσων και των επίσημων θεσμών.

Η κατάδυση σε κρυστάλλινα νερά αυθεντικών σχέσεων είναι αναζωογονητική.

 

Νάσια Μιχαλοπούλου

Πέτρος Δημητρακόπουλος