ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ 11.1.2015

Share

Είναι υποχρεωμένες οι ευρωπαϊκές χώρες να εξετάσουν πόσο τελικά έχουν εκπέσει από κοινωνίες με πολιτισμό συνοχής σε απλές οικονομικές ζώνες.

Επί δεκαετίες προβλήθηκε το μοντέλο της εισοδηματικής ευμάρειας, της απρόσωπης διαχείρισης του εργατικού δυναμικού, της δυναμικής κατανάλωσης.

 

Μια κοινωνία δεν είναι μόνο το ΑΕΠ της. Πραγματική ευημερία είναι  όταν θέλει και μπορεί ο πολίτης να συνδιαμορφώνει την κοινωνική πραγματικότητα, να προάγει την κοινωνικότητα ως κοινό μέτρο σύγκρισης σε θεσμούς, οργανώσεις και πρακτικές, να ενδυναμώνει την δημιουργία και διάχυση ανθρωπιστικού πολιτισμού.

Και λιγότερο πολίτες γίναμε οι Ευρωπαίοι και περισσότερο ανεχθήκαμε την υποχώρηση της αξίας ανθρωπιστικών προτύπων στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες φαίνονται να έχασαν προσανατολισμό μέσα στον θόρυβο της μεταπολεμικής ανάπτυξης και δεν επεξεργάστηκαν ένα λειτουργικό σχέδιο για τις σχέσεις τους με τις μη-ευρωπαϊκές.

Εξίσου τραγικό, αποδεχθήκαμε ως αυτονόητο ότι το δικό μας επίπεδο ζωής μπορεί να στηρίζεται στη διάλυση κρατών και κοινωνιών, στην μετατροπή ατόμων σε «αδιάφορες μονάδες».